İstanbul Sen Kokuyor Biraz…

şimdi çok uzaklarda ışık mı oldun sen?
Kanatsız bir melek,
Belki kanatların bile vardır şimdi, bilinmez

Gülen gözlerin gülmezmi artık?
Kızıl saçların öyle beline kadar uzanamaz mı?
Yalnız mısın gittiğin yerde…
Bizim burda nasıl yaşadığımız ise, bilinmez…

Şimdi ne zaman aklıma düşse gülen gözlerin
İstanbul sen kokuyor biraz
Ezanlar kulağıma hep seni okuyor,
Başım önümde, gözyaşlarım avuçlarımda?
Büklüm büklüm yüreğimdeki tek dilek sen oluveriyor….

Bizi nelere bırakıp gittiğini, bir sen misin bilen?
Gittiğin yer, burda bıraktığın herşeyden ne kadar güzel?
Senin de bağrın yanar, seninde kalbin kanar mı?
son birkez daha gülümsemene nasıl hasretiz, bilemezsin

Pamuk ellerin yine de allaha kalkar mı?
Duaların gökleri aşıp bize ulaşmaz mı?
Üşüyor mu kalbin şimdi o uzaklarda?
Bizim yüreğimiz ne haldedir, bilemezsin

Bıkmış olamazsın…
Ne de yorulmuş,
güzel yüreğin daha yepyeni
Çok uzaklarda sönmeyen bir ışık mı gözlerin?
Peki ya pamuk yığını ellerin?
Kursağımızda kalan herşeyin cevabı sende gizli
seni bizden çok sevenin yanındamısın şimdi?

Sevgili küçük kız!..
Ezanlar kulağımıza seni okuyor şimdi
İstanbul her gün biraz daha sen kokuyor
Gözyaşlarımızı saymazsak daha yağmadı yağmurlar…
Çok sürmez mevsim döner, soğur burda havalar
Dilerim gittiğin o yerlerde
Sen hiç üşümezsin…

Semra Bakan

Ağlarsam gülyüzlüm acım diner mi,
Aşkımın ateşi böyle sönermi,
Sensiz kalırsam yar , yüzüm gülermi,
Ayrılık kolaymı senin yanında..

Beni senin kadar kimse anlamaz,
Kimse senin gibi beni saramaz.
Dizlerim tutulur yar yar, dilim konuşmaz,
Ayrılık kolaymı senin yanında..

Çekilmez oluyor sensiz günlerim,
Ne laf anlıyorum, ne söz dinlerim.
Deli divaneyim candan bezerim,
Ayrılık kolaymı senin yanında..

seni arıyorum kalabalık caddelerde,
tanımadığım insanlar geçiyor, sen yoksun..
perişan hayallerimin başladığı yerde,
sana sesleniyorum, duyuyor musun?

beyaz güller açtı bahçelerde , sevdiğin..
ya o karanfil , baygın kokulu çiçek.
gel yalnızlık bahçeme beyazlar giyin,
anladım ki bu ömür sensiz geçmeyecek.

odamı süsleyen ellerini uzat,
hazzından dile gelsin bastığın halı..
açılsın sevincinden perdeler kat kat..
ışık ve ateş senin için yanmalı..

sonra çevir düğmesini, radyonun
sevdiğin musiki dolsun odama,
dinle şarkısını büyük koronun,
beni düşün! beni düşün ağlama..

içimden bir ses diyor ki sabret..
sonu gelecek bu yalnızlığın,
bütün aynalar gülecek elbet,
açılacak kapılar ansızın..

yalnız sen varsın beyaz gülüm,
evde bahçede ve sokakta,
bir eylül akşamı gördüğüm ,
o beyaz hayalsin uzakta..

yakınsın yalnızlık kadar,
uzaksın yakınmış gibi,
sensiz yaşadığım yıllar
bu kadar güzel değildi.

yeter.. gel artık yeter..
karanfiller açtı gel
kış bahçesinde , güller
beyaz güller açtı gel !!

ÜMİT YAŞAR OĞUZCAN

Dinle sevdiğim, bu ayrılık saatidir.
Dünya var olalı beri çirkin ve soğuk,
Erken içeceğimiz bir ilaç gibi.
Tadı dudaklarımızda acımsı, buruk.
Bu saatte gözyaşları, yeminler,
Boş bir tesellidir inandığımız.
Perde kapanıyor, film bitiyor işte,
O hiç bitmeyecek sandığımız…
Görüyorsun, konuşacak bir şeyimiz kalmadı.
Sadece bakışlarımızda hüzün.
İşte ayrılık bu; hiç beklemediğimiz…
O ikiz kardeşi ölümün.
Anlıyorum bir daha görüşemeyeceğiz
Bu son buluşmamızdır seninle
Yeni bir hayata başlayacaksın artık
Onunla, o yeni sevgilinle.
Anlıyorum artık o öpecek ellerini
Kulağına aşkı o fısıldayacak
İçinde bir pişmanlıktan başka
Benden eser kalmayacak.
Sigaranı söndür , kalkabiliriz
On adım sonra yollarımız ayrılmalı
Sakın ağlama ve bir şey söyleme bana
İnsan ayrılırken bile büyük olmalı.

ÜMİT YAŞAR OĞUZCAN

cam ipliğinden sıkı dokunmuştur
kristal vitrindeki bu loş kadın
soğuk tenhalığında kaşları alnının
ince bir hayretle sanki donmuştur
yansımaları sokağa vurmuştur
kafasındaki müstehcen dazlaklığın
sedef boşluğunda aralık ağzının
sevişmelere çağrısı korkunçtur

taşralı bir ‘köpek’ buna tutulmuştur
simsiyah bir ünlem önünde camların
her gece jiletle kazıyamadığın
kaç kere kaçırmayı filan kurmuştur
çünkü kadınlar gözünü korkutmuştur
kraliçesi budur yalnızlığın
ürettiği nilüfer iç bataklığının
cansız olmasından neler ummuştur

ıssızlık çığlığını şehirde unutmuştur…

ATİLLA İLHAN

Fırtınalar içinde beni bırakma
Benim senden başka sıqınacak limanım yok…

En zoru bu..
Gücüm tükeniyor..
Dayanamıyorum..

Seni hissedip, sana dahil olamamak..
Susmak ve sessizce ölmek..
Canım yanıyor..

Konuşamıyorum..
Ne desem yerini bulmayacak..
Saçma geliyor senli sözlerim bile..
Hissetmek istiyorum seni..Senin olmak, gözyaşlarını silmek istiyorum canımı yaksalar bile..
“Derdim dermanın olsun” istiyorum..

Sadece seni..
“Ben” olmak istiyorum..

Bak!
Yine istiyorum..
Git hadi!
Gitsene..

Daha az yanacak canımız..
Ne duruyosun git hadi yine..

Ne oldu?
Susuyorsun..

Bense gidiyorum bu sefer..
Arkama bakmadan..Arkada bıraktıklarıma bakamayacak kadar güçsüzken..
Gidiyorum..

Gözyaşlarımı saklamıyorum..
Gerek yok ki!

“Gitme” demiyorsun bana..
“En acı soğuğunu çarpıyorsun”..

ve sadece susuyorsun..
Kafanı kaldırıp uzaklaşan “bana” bakmıyorsun bile..

Filmlerde olur ya hep sevgilim, ağlayarak uzaklaşırlar aşıklar birbirlerinden..

Onu yaşadık biz şimdi..
Senin haberin bile yokken..

Sen hala herşeyin oyun olduğunu düşünüp gülümseyebiliyorken..
Oyun bozan olduğumu sölüyorsun ya hep..Ahhh..
Keşke gerçek olsa..
Keşke bozabilsem şu oyunu..
Ama senin canını yakacaksa oyunun sonu..
Boşver gitsin..
(nazlı)

Kızma bana boşvermelerim için..
Oyun bozanlıklarım için..

Hepsi..
Hepsi sadece senin için..

Terketmedi sevdan beni,
Ac kaldim, susuz kaldim,

Hain, karanlikti gece,
Can garip, can suskun,
Can paramparca…

Ve ellerim, kelepcede,
Tütünsüz uykusuz kaldim,
Terketmedi sevdan beni…
artık,
artık tut ellerimi ,
bu sevda böyle bitmemeli……..
n…..