Bir zamanlar, bütün duyguların üzerinde yaşadığı bir ada varmış: Mutluluk, Üzüntü, Bilgi ve tüm diğerleri, Aşk dahil. Bir gün, adanın batmakta olduğu, duygulara haber verilmiş. Bunun üzerine hepsi adayı terk etmek için sandallarını hazırlamışlar.

Aşk, adada en sona kalan duygu olmuş çünkü mümkün olan en son ana kadar beklemek istemiş.Ada neredeyse battığı zaman, Aşk yardım istemeye karar vermiş. Zenginlik, çok büyük bir teknenin içinde, geçmekteymiş.Aşk, “Zenginlik, beni de yanına alır mısın?” diye sormuş.

Zenginlik, “Hayır, alamam. Teknemde çok fazla altın ve gümüş var, senin için yer yok.” demiş. Aşk, çok güzel bir yelkenlinin içindeki Kibir’den yardım istemiş. “Kibir, lütfen bana yardım et!”, Kibir “Sana yardım edemem, Aşk. Sırılsıklamsın ve yelkenlimi mahvedebilirsin.” diye cevap vermiş. Üzüntü yakınlardaymış ve Aşk yardım istemiş: “Üzüntü, seninle geleyim.” Üzüntü “Of, Aşk, o kadar üzgünüm ki, yalnız kalmaya ihtiyacım var.”

Mutluluk da Aşk’ın yanından geçmiş; ama o kadar mutluymuş ki Aşk’ın çağrısını duymamış. Aşk, birden bir ses duymuş. “Gel Aşk! Seni yanıma alacağım…” Bu Aşk’tan daha yaşlıca birisiymiş. Aşk o kadar şanslı ve mutlu hissetmiş ki, onu yanına alanın kim olduğunu öğrenmeyi akıl edememiş.

Yeni bir kara parçasına vardıklarında, Aşk’a yardım eden yoluna devam etmiş. Ona ne kadar borçlu olduğunu fark eden Aşk, Bilgi’ye sormuş: “Bana yardım eden kimdi?” Bilgi “O, Zaman’dı” diye cevap vermiş. “Zaman mı? Neden bana yardım etti ki?” diye sormuş Aşk.

Bilgi gülümsemiş: “Çünkü sadece Zaman Aşk’ın ne kadar büyük olduğunu anlayabilir”

sen bana git demedin..ben  sana  tutunamadım…en tuhaf uzakta kalışım oldun…”hoşçakal ” bile değildi son sözüm..mesafeler hep büyüdü. o onu dedi..bu bunu  dedi..şuydu..buydu.. ve de..
ve  de bitti..
bitti..
bitti  işte..
vedasız acısız ağrısız bir ayrılık oldu..
sen orada kaldın..ben  burada
şimdi de oturmuş  yazıyorum.. sadece sana değil..
ona buna şuna herkese..
en güzeli de bu ..yazmak..
kimbilir hangi eve girdim  şu an
hangi otobüs  yolculuğunun cam kenarındayım..
tut ki ekmek  kırıntıları  yere dökülmesin diye  açılmış bir sayfayım..
bir bakkal  tezgahında  ucuz  şarap  sarmak i çin hazır tutuluyor da olabilirim…..
bir  yatağın  başucunda da..
peki sen…..
belki hayali  bir  sevgilisin bir okur için..
ama olsun..düşlerken sınırsız olmanın bir mahkumiyeti varmı ki?..
kime ne..
kara  tahtaya tebeşirle yazılmış kelimeleri silmenin ne güç olduğunu hatırlıyormusun…..
evet silinirdi..ama  mutlaka kalırdı izi…..
ben de seni siliyorum yar..
hem de  iz kalmamacasına.. bastı ra bastıra silgiyi..
ama ne  gam..kara tahta  iz  tutuyor…..
..
senden sonra yemek yemedim…..
senden sonra dışarı çıkarken hep şemsiyemi aldım..ilk defa saçlarım ıslanırsa başımın  ağrayabileceği ihtimalini göze aldım…
senden sonra daha sıkı giyindim..
hiç üşümedim  senden sonra..
sen den sonra hep saatin ziliyle uyandım sabahlara
senden sonra  televizyon kumandasının 6 aydır ihtiyaç duyduğu pilleri aldım…..
kahvaltıda  gazete  okumuyorum  senden  sonra..ev yapımı çilek reçelinin içine dalan ekonomi sayfaları artık şerbetsiz pür’u pak…
senden sonra kokulu mum aydınlığını satın almadım mağazadan…
ayraç yoksunluğundan”okuna n yer kolay bulunsun” diye yüzüstü yatırılmış yarım kalmış kitaplarımın hepsini bitirdim senden sonra..
hiç kar yağmadı senden sonra bu gri kente…..
senden sonra ben sarıyer’i sevdim..istinye’yi.. yeniköy’ü..
emek kafe’de sabah kahvaltılarında buldum defalarca..
istiklal caddesi taksim..bu kadar kalabalıkmıydı o zamanlar…..
..
ben senden sonra yatarken  anahtarı kapının üzerinden almadım……
sıkı sıkı da kilitledim…ve beni  uyandıran kapı zilin de yoktu artık….
senden sonra
senden sonra…..
senden
sonra..
..

ben  de  yoktum aslında..
ben senden  sonra  düş oldum..
HOŞÇAKAL…….

&__A_S_P_A_V_A__&

Çok uzun süre sevgilisi olmadan yaşayanlar, ailesinin baskısı yüzünden kimseyle flört edemeyenler, çok uzun, kötü ve heyecansız bir evliliği yeni bitirmiş olanlar… Böyle yaşamış kişiler mutlaka bir aşka ihtiyaç duyar. Uzun süre heyecandan uzak kalmak insanın doğasına aykırıdır ve en çok aranan heyecan da aşktır.

Temel ihtiyaçların en önemlileri nasıl yemek içmekse, beğenilmek, sevilmek, iltifat görmek, cilveleşmek, bakışmak, öpüşmek, el ele tutuşmak, aramak, aranmak, özlemek, aşk ilan etmek ve ilan-ı aşkın muhatabı olmak da öyle önemli temel ihtiyaçlardandır. Bir kadının, beğendiği erkeğin bakışı, iltifatları karşısında mahcup mahcup başını eğip, hafifçe gülümsemesi kadar keyifli bir başka durum olabilir mi? Ya da bir kadının bir erkeğe iltifat edişi, özlediğini söylemesi diğerinden az keyifli bir durum mudur?

Ancak bu aşki meşki durumlarda insanı üzecek bir yan var ve buna çok dikkat etmek gerekiyor. Okurlarımın bana anlattıkları hayat öykülerinde zaman zaman “sanal aşk”lar yaşadıklarını görüp, üzülüyorum. Şunu demek istiyorum; şu veya bu nedenle aşk ihtiyacı olan kimseler, aslında aşk olmayan bir durumu, kendi yarattıkları senaryolar içinde aşk diye yorumlayıp, buna göre davranıyorlar. Hani böyle davranıp da eğlenseler, diyecek bir şey yok elbette. Ama karşı taraf bir aşk ve bir aşk senaryosu içinde olmadığından, sanal aşkları bu kez acı veren aşk şekline dönüşüyor. Yani karşılığını alamıyorlar, alamayınca da yanlış üstüne yanlış yapıp üzülüyorlar.

Aşk ihtiyacı içinde olanların yanılgıları, ilişkinin hayallerine uymayan biçimi kadar karşısındaki kişilerle de ilgili oluyor. Bir de bakıyorsunuz, çok hoş, çok akıllı, kariyer sahibi bir kadın, hiç de kendisine denk olmayan birine kaptırıyor aklını. Adam belki kaba saba, belki sevimsiz, belki karacahil, belki eciş bücüş… Kadın önce bunların hiçbirini görmüyor, çünkü o adamın ilgisinden etkilenmiş yalnızca. O ilgiyi bir aşka dönüştürmüş, kafasında şekillendirmiş, çünkü kadın aşka âşık, o adama filan değil. Ama aşkı o adamda gördüğünü sandığından ve ne yazık ki adam da kadının kafasındaki aşk meleğine hiç benzemediğinden; yaptıklarıyla, söyledikleriyle kadının aşk senaryosuna hiç uymadığından, yavaş yavaş mutsuzluklar, acılar başlıyor.

Ve işin kötüsü kadın bunun aşk olmadığını, tamamen aşk ihtiyacından doğan bir sanal gerçek olduğunu anlayıncaya kadar epey vakit geçmiş oluyor…

Adamın kusurlarını anlayıncaya kadar, bir de ilişkinin kusurları var elbette can sıkan. Adam, gerektiği gibi kadını aramıyor, kadın gibi coşkulu değil, özlemiyor, aşkını dile getirmiyor, onunla gezmiyor, ona iltifat etmiyor, onu okşamıyor, elini tutmuyor, kırk yılda bir yapacak bir işi yokken buluşuyor… Eh, bunlar da adama âşık olduğunu sanan kadını üzüyor.

Onun için ben de diyorum ki, karşınızdakinde aynı elektriği bulamıyorsanız hemen önleminizi alın, duruma el koyun, hiçbir şeyi ciddiye almayın.

Biliyorum, bu aşk meşk konularında söylenenlere hak verse de, pek kolay uygulayamaz insan. Ama en azından başkalarının yazdıkları, söyledikleri bir kulaktan girip ötekinden çıkmamalı… Biz de kafadan atmıyoruz bütün bu yazdıklarınız herhalde değil mi? Bir şeyleri gördük, duyduk, yaşadık da öyle yazıyoruz!…

En azından böyle bir durumdaysanız, üzülmemek için bazı şeyleri yapmayı deneyin… Ben de zor durumda kaldığımda ilk size başvuracağım elbette… O zaman siz de bana yardım edersiniz herhalde değil mi?

HER sabah hüzünle karışık bir umut var içimde. sensizliğin hüznünü yeni bir günün seni getireceği umuduyla bastırıyorum. her gün yeni bir umut yeni bir arayış benim için belki sana kavuşacağım zamana bir günün daha yaklaşıyorum . bugün değilse yarın kim bilir belki de yalnızca kendimi avutuyorum . gittiğinden beri yalnızlık şiirlerine takılıyor gözüm ,bir başıma değilim sensizlikten ylnızım terk edilip gitmek en çok nasıl koyar insana bir ben bilirim!..gitmelerin gidenlerin arkalarından bıraktığı çaresizlikleri en koyu özlemleri senin gidişinde ateş gibi çöktü yüreğime ,hiçbir yağmur yetmedi senin özlemini gidermeye ,ben her sabah beni sana getirecek yollardan yürüdüm ,senin duyacağın şarkıları söyledim,yalnızca ve gelmeyişinin he rakşamında aslında doğduğunu hiç anlamadığım güneşle beraber bende battım bir kez daha,geceleri hep uyudum ,uyudum….gün boyu çektiğim hasretini rüyalarımda biras olsun giderebilmek için…her şeye iyi gelen yaraları iyileştiren zaman hiç bu kadar acıtmamıştı yüreğimi. binvir umuda sarıldığım sabahlar artık hiç doğmaz oldu benim günümde gecemde karanlık şimdi ne ay uğruyor gecelerime ne de sana benzettiğim yıldızlar parlıyor, ,,elimde kaldı umutlarımsensizlik öyle kötü bir yara oldu ki artık içimde öyle büyük boşluk açtın ki bir gün olurda geri dönersen kendi yaptığın boşluğa sen bile yetmeyeceksin . orası hep bomboş paramparça kalacak büsbütün cam kırıklarıyla kaplı kalbim ne zaman seni düşünürsem seni hatırlayacak en ufak birşey görsem o kırıklarıyla dolu yeri batmaya başlyor yüreğime. artık sabahları yalnızca hüzünle uyanıyorum hiç bir şey beklemiyorumgünden senden bile varlığından.SENSİZLİĞİ YAŞAMAKTANSA İÇİMDEKİ BOŞLUKLARDA KIRIKLARLA BOŞ UMUTLARIMLA SENSİZLİĞE ALIŞIRIM….ALIŞMAYA ÇALIŞIRIM YOKLUĞUNA DA!!!!…….

Asik olmak ilkbahar gibidir. Sonsuza dek mutlu olacakmisiz gibi birduyguya kapiliriz. Eşimizi sevmemek aklimizin ucundan bile gecmez. Bu bir saflik donemidir. Ask olumsuz gibi gorulur. Her seyin kusursuz sanildigi ve tikir tikir isledigi buyulu bir donemdir bu. Esimiz tipatip bize uygun gorunur. Hic caba harcanmaksizin, uyum icinde dans ederiz ve sansimizin yuzumuze gulmesinin tadini cikaririz

Sonra hava yeniden degisir ve kis bastirir. Kisin o soguk, verimsiz aylari boyunca doga kendini tumuyle icine ceker, kapanir. Bu bir dinlenme, dusunme ve yenilenme zamanidir. Ilıskilerde de cozumlenmemis acilarimizla veya golge benligimizle yuzlesme zamandir. Kapagimizin acilip aci dolu duygularimizin ortaya döküldügü zamandir. Ask ve doyum icin esimizden cok, kendimize bakmaya gereksinme duydugumuz, kendi kendine gelisim zamanidir. Yaralarin iyilesmesi, acilarin dindirilmesi zamanidir. Erkeklerin magaralarina cekilip kisladiklari ve kadinlarin kuyularin dibine indikleri zamandir..

Kim demiş ki benim sana hiç ihtiyacım yok diye
Benim sana havadan sudan daha çok ihtiyacım var

Gözyaşların akmasın sakın, sakın canın sıkılmasın
Ver bana tüm hüzünlerini senin kalbin kırılmasın

Dök bana bütün kederini güzel gözlerin dolmasın

Sen bambaşka bir güzelsin bu canıma can verirsin
Her anımda her günümde beni baştan fethedersin

Sen  yoksun ya  şimdi yarım kalmışım….
Gözyaşım  var gözlerimde artık içime, akmıyo gözyaşlarım gülen gözlerimde ,yaş var sadece sen yoksun yaa canım umrumda mı .?ölsem dünya yıkılsa umrumda mı.?Sana söyleyemediklerim  söyliyemiceklerim  şeylerr hep içimde saklı kalıcak, o sözler gelsende söyleyemem  benim sevgim dilimde degil yüregimde…..
Sözlerin kulagımdan  hiç çıkmıyorum…düşünüyorum gerçekten sevebilir mi gerçekmidir  diye ama sorularıma yine  cevap alamıyorum her soru yeni soruyu meydana  getiriyo aslında….
Yoksun ya güneş dogmuyor artık  her şarkıda hüzün var…her yerde yüzün o sözlerin var ne  tarafa  baksam ismin var sanki  her yere seni yazmışım ben sanki sanki sen sen……..
Ama  yoksun artık her yer dahada karanlık sen yoksun ya çıldırmış bunalmışım sen yoksun  ya ben  o şarkıyı çalmışım sen yoksun gelmiyorsun, gelmiyorsun nerdesin….
Gülen gözlerimde yaş  var  pişmanlıklar ,var belkide bu gözyaşlarında söyleyemediklerim var ve söyleyemiceklerim, göremediklerin var yüregimde göremiceklerin….Kar düştü ,artık umudlara artık yarınlardan korkuyorum çünkü her yer, karanlık ,bomboş herşey sen yoksun yaa canım ne önemi varr…
Ben ben  yüregimde  saklıcam seni hep kimse bilmicek içimdeki seni sende bilmiceksin yoksun  olmıcaksında YOKSUN yoksun Yoksun…..