Basit bir ayrılık hikayesi değil sana kızgınlığımın sebebi, sen benden en değerli şeyleri aldın. Pembe panjurlu bir ev değilken üstelik hayalim, giderken düşlerimdi çaldığın….

Her geçen gün biraz daha küçülüyorsun gözümde, düşündükçe kızgınlığım yerini kırgınlığa bırakıyor. Vazgeçmek, terk etmek, ayrılmak gibi sıradan değil, daha derin sana olan yürek burukluğum….

Birilerinin hayatına girdiysen, mutlaka bir sebebi vardır. Ben senin, sen benim yaşamımı bir şekilde değiştirdik, etkiledik ve mutlaka öğrettik…

Biliyorum öğrendiklerimizle gelişiyoruz, biliyorum sevdikçe büyüyoruz, biliyorum sen benim ödevimdin ve belki cezam, inan hiçbirine değil isyanım; sen benim düşlerimi çaldın ona içerliyorum.

Bahçesinde cıvıldayan çocuklar, bir köpek ve mutlu aile resmi değildi hayallerim, o yüzden bu kadar değerliydi. Yaptıklarınla, söylediklerinle, inandıklarınla, içimde ne büyük bir yeri parçaladın….

Baştan sona bir hayal kırıklığı, her şeyi yok eden bir yanılgı oldun. Daha önce de ayrıldım ben, sevip terk edildim, aşıktım ama vazgeçtim ve daha pek çok gönül hikayesi ama sen giderken cebinde düşlerim vardı.

İsyanım sessiz bir gülüşe döndü başka gözlerde ve kimse anlamadı sana olan öfkemi, hatta sen bile! Senden öncesi ve sonrası diye ikiye ayrılan hayatımı bir takvim gibi sersim önüme, hesap kitap yaptım aşkın hiçbir yerine uymasa da; baktım en çok ben zararlı çıkmışım bu sevdadan çünkü giderken düşlerimdi benden çaldığın….

Nice ayrılıklar gördüm ve anlarım gidişleri; kimsenin sonsuza kadar seveceği sözüne sahip çıkamayacağı ihtimalini hep cebimde tutarım ama sen giderken ve hatta yanımda, benimle yaşarken düşlerimi çaldın, kirlettin, parçaladın.

Ben hep insanların sevgiyle uslanacağına, ne olursa olsun vefanın her yürekte var olacağına inanırdım. Birini seviyorsan veya söylüyorsan, bunun doğruluğuna inanırdım. Sevenin, sevdiği için kötülük düşünmeyeceğine ve hatta kendisi kötü olsa bile, sevdiğinin ellerinde bir meleğe dönüşeceğine inanırdım. Ben savaşları çıkaran kumandanların bile konu sevda olduğunda, elinin ayağının dolaştığına inanırdım.

Ben insanların hangi şartlar altında olursa olsun mutlaka yüreklerinde, bir köşede sevgi sakladıklarına inanırdım. Ben sevgiyle insanların bu dünyayı daha güzel bir yer yapacaklarına inanırdım. Seni tanıyana kadar ben insanlara inanırdım. Sen benden inançlarımı ve düşlerimi çaldın. Sadece benim için değil, bence seni doğuran için de büyük bir düş kırıklığısın…..

Bomboş bir kağıt var önümde, bomboş senin yüreğin gibi; doldurulmayı bekliyor ancak benim sözlüğümde seninle ilgisi olmayan hiçbir kelime yok!

Bembeyaz bir kağıt var önümde, gözlerimi alıyor parlaklığı. Oysa kağıt dediğin siyaha çalmalı, üstünde en azından aşka dair bir şiir olmalı. Bir tek kağıdın temiz olanı gereksiz çünkü…

Tertemiz bir yol var önümde, dilersem gidebileceğim ama gidemiyorum. Seninle yürünmeyecek bir yolculuksa çıkılan, istemiyorum. Senin duraklarında beklemeliyim, senin çölünde yürümeliyim. Yol temiz olmuş, yeşil olmuş, dümdüz olmuş, boşmuş, bana ne!

Kocaman bir kalp var önümde, temiz, kirletilmemiş çünkü daha önce hiç kullanılmamış; senin kalbin! İşte ben o kalbe talibim, ben onu severek değiştireceğim.

Uzun bir ömür var önümde, huzur içinde yaşayabileceğim ama istemiyorum. Sensiz olduktan sonra uzun ömürde ne yapılır bilmiyorum.

Seninle bir kış gecesinde, çıtır çıtır yanan bir ateşin karşısında, sarmaş dolaş otururken, aklıma gelen tek şeyin bir gün ayrılacağımız olması, garip değil mi?

Seninle olduğum halde önümde seçenekler olması zorunluluğu üzüyor beni. Bir gün ayrıldığımızda ne yapacağımı düşünmek ağrıma gidiyor.

Sen sabahı olmayan bir gece gibisin, hep karanlık ve sessizsin. Oysa güneşi görmeden nasıl açar çiçek? Sen sonsuzlukta kaybolmak gibisin, zaman böyle nasıl geçecek?

Bomboş bir hayat var önümde şimdi, sensiz ve şekillendirilecek. Hiçbir kelime, hiçbir cümle artık seninle bitmeyecek. Ve bomboş bir yürek var önümde; biliyorum, kim sevse yetmeyecek…

Biliyorum sana giden yollar kapalı
üstelik sen de hiç bir zaman sevmedin beni

Ne kadar yakından ve arada uçurum;
insanlar, evler, aramızda duvarlar gibi

Uyandım uyandım, hep seni düşündüm
yanlız seni, yanlız senin gözlerini

Sen bayan nihayet, sen ölümüm kalımım
ben artık adam olmam bu derde düşeli

Şimdilerde bir köpek gibi koşuyorum ordan oraya
yoksa gururlu bir kişiyim aslında, inan ki

Anımsamıyorum yarı dolu bir bardaktan su içtiğimi
ve içim götürmez kenarından kesilmiş ekmeği

Kaç kez sana uzaktan baktım 5.45 vapurunda;
hangi şarkıyı duysam, bizim için söylenmiş sanki

Tek yanlı aşk kişiyi nasıl aptallaştırıyor
nasıl unutmuşum senin bir başkasını sevdiğini

Çocukça ve seni üzen girişimlerim oldu;
bağışla bir daha tekrarlanmaz hiçbiri

Raslaşmamak için elimden geleni yaparım
bu böyle pek de kolay değil gerçi…

Alışırım seni yalnız düşlerde okşamaya;
bunun verdiği mutluluk da az değil ki

Çıkar giderim bu kentten daha olmazsa,
sensizliğin bir adı olur, bir anlamı olur belki

İnan belli etmem, seni hiç rahatsız etmem,
son isteğimi de söyleyebilirim şimdi

Bir geceyarısı yazıyorum bu mektubu
yalvarırım onu okuma carşamba günleri